آخر شاهنامه

از پشت صدای چند تا خنده میاد. فکر کنم بازم چند تا جوونه ن که میخوان نرم تن(کرم) بریزن....میرم کنار پیاده رو که بیان و رد بشن. حوصله ی ویراژهای احمقانه ی استهزاشونو ندارم. چند تا دوچرخه سوارن. هوا گرمه و اونا چند تا تیشرت نخی تنشون کرده ن.با جیغ داد از کنارم رد میشن. سرعت زیادشون مقنعه مو تکون میده. آخ چه باد خنکی به گردنم خورد. هوا گرمه و اونا تو سرعت زیادشون، هجوم وحشیانه ی هوا رو روی پوستشون مزه مزه میکنن.دلم واسه دوچرخه سواری تنگ شده....دوچرخه سواری وقتی راحت باشی و هی یه دست به این شال لعنتی نباشه تا کج و معوج نری و هی ماشینا برات بوق نزنن و از ملت بدبخت تیکه و متلک نشنوی. اصلن دور اینا رو خط بکشیم ، گشت ارشادو چی کار میشه کرد؟ گور باباش هان؟

مردم بی حوصله ن....یه زنی داره با پراید 141 قدیمی ش تو دور برگردون خیابون دور میزنه. یه زانتیا با عجله می دود و از جلوش میگذره و بوق کشداری میزنه که تو این صلاۀ ظهر همه اخماشونو می کنن تو هم و زیر لب ناسزا میگن بهش.زنه هول کرده. میترسه دور بزنه. پشت سرش یه صف درازی درست کرده. همه میخوان دور بزنن. یکی سرشو از پنجره ش میاره بیرون و مشتشو میاره بالا و نعره می زنه: "خب زنیکه! اگه رانندگی بلد نیستی واس چی ماشین دس میگیری؟" زنه بدتر هول کرده....همه عصبانی ن.

یه پیرمرد لاغر با عینک ته استکانی زوار در رفته ش( که چه عرض کنم از استکان به دره و ته لیوانی باید خوانده بشه.)  اون گوشه ی پیاده رو نشسته. چشمهاش اونقدر ضعیفن که مویرگهای چشمهاش رو میتونم از این فاصله از پشت شیشه های عینک ذره بینی ش بشمارم. به روبروش زل زده. یه سیگار گوشه ی لبشه. اگر هر از گاهی اون دود دراز و پیچ در پیچ خاکستریش رو نده بیرون حتما فکر می کنم مرده. انگار هر دفعه با هر دود بیرون دادنی ذره ای از وجودشو تف می کنه بیرون تا از دست گذشته ای که داره دیوونه ش می کنه خلاص بشه و به درک بره.

یهو یه بچه کوچولو جلوم سبز میشه...هی میگه ازم فال بخر. جون مادرت ........جون پدرت.....جون اون برادرت ازم فال بخر. ...من داداش ندارم. نگاش می کنم. لباساش خیلی مندرسن. و صورتش پر از کثافته شاید اما یک ماهه که حموم نرفته. و اونقدر لاغره که گمان می برم یه هفته ای میشه که هیچی نخورده. چشمهای درشتش رو بهم دوخته و تمنا می کنه و اجدادمو قسم میده. تو جیبهام میگردم. یه پونصد تومنی خودشو می چسبونه به دستم. میگذارمش کف دست بچه. و یه فال می کشم. بچه تندی دوید و رفت. می لنگه. یکی از کفشاش پاره ست. لباسشم بیش از حد از تنش گشاده. شاید میتونست پنچ تا دیگه عین خودشو هم توش جا کنه.یه خرده سرعتم کم شد.

با نگاهم دنبالش میکنم. سر راه می رسه با یه پسره. هر دوشون کوچیکن. شاید به کمرم هم نرسن.پسره لباس سفیدی تنشه. یه شرتک آبی هم پاش کرده و آرم نایک روی کفشاش از این فاصله هم قابل تشخیصه. یه کیف گنده ی ورزشی رو دوششه. همین بغل یه باشگاهه. بچه ی بدبخت هی گیر میده به پسره و اجداد اونو هم قسم میده. پسره حتی نگاشم نمیکنه. بچه هه بدجوری گیر داده به پسره. هی آستینش رو می کشه و میگه: ترو خدا یکی بخر.فقط یکی. 50 تومن هم بدی راضی ام. پسره وایستاد و تو چشمای بچه نگاه کرد.

الان دیگه از کنارشون گذشتم. اونا پشت سرم ن.. من دارم دور میشم ازشون. صدای نفیر پسره اومد که:" احمق کثیف! ازم دور شو. حالم از شما بهم می خوره چرا اینو نمی فهمی؟" سریع برگشتم. پسره رو می بینم که با غرور واستاده و کیف ورزشی ش رو گذاشته پایین. پشتش به منه. بچه هه داره می دود و دور می شود. دیگه نمی لنگه. ترسیده. برگشتم و شروع کردم به راه رفتن. یهو یاد اون فال ه افتادم. توی دست عرق کرده م مچاله شده بود. بازش کردم و این بیت رو دیدم که بالای کاغذ خودنمایی میکرد:

رضا به داده بده وز جبین گره بگشا                                که در اختیار بر من و تو نگشاده است